Tijd om extra te chillen

14 Nov 2007 17:00 - Thailand

Na het (vroeg in de ochtend) uitzwaaien van zus en Sander kropen we nog eventjes in ons beddeke alvorens naar CCH (Center for Children's Happiness) te vertrekken, waar we 2 weken vrijwilligerswerk zouden doen.

***

CCH: De kinderen in het centrum komen meestal van het stort in Phnom Pehn, waar ze afval sorteren om te recycleren. Ze verdienen ongeveer $1 of minder per dag. Ginder op het stort hebben ze weinig toekomst maar CCH brengt daar verandering in. Ze krijgen in het centrum een degelijke opvoeding, een deftige thuis tussen de andere kinderen, eten en onderdak en ze krijgen de mogelijkheid om naar school te gaan. Voor meer info:

www.stortkinderen.be, www.cchcambodia.org

***

Bij aankomst in het centrum werden we ongelooflijk hartelijk ontvangen door al de schattige Cambodiaanse kindjes. Met 5 tesamen klamden ze zich vast rond onze benen.. en wilden ons niet meer loslaten.. Ze voerden zelfs speciaal voor ons een typisch Khmer dansje op om ons te verwelkomen en good luck te wensen.

De grote baas, Sokha, vertelde ons wat meer over het hele project en wij zagen 't al helemaal zitten om er als vrijwilligers te werken.

Uiteindelijk is het allemaal niet doorgegaan. Men had er eigenlijk niet echt concreet een jobke voor ons (een beetje Engelse les geven en met de kindjes spelen) , 't was allemaal heel vaag..Wij blijven het project natuurlijk volledig steunen, want het is een schitterend project waar we voor 100% achterstaan..

De dag erop zijn we dan maar naar Siem Reap teruggekeerd voor een ander goed doel: Ingridje en Robin terug zien. De daagjes die we met hen doorbrachten waren super. Tijdens heerlijke etentjes, flesjes wijn en liters bier praatten we goed bij..

We bezochten samen de "Floating Villages", Robin's broer Kim (die in Cambodia woont en werkt) en leerden hen de kunst van het afdingen en het je niet laten bedriegen..

Blijkbaar waren we zelf nog niet volleerd, want de ochtend dat wij met de bus zouden terugkeren naar Bangkok zijn we zelf dubbel en dik in 't zak gezet geweest..

Fier als we waren dat we maar $10 de man betaald hadden voor onze trip naar Bangkok (na alle verschillende toeristenbureau's afgegaan te zijn, prijzen te vergelijken en af te dingen) stonden we vroeg op om ons te laten ophalen door het minibusje dat ons naar het busstation zou brengen voor de grote airco bus naar Bangkok.

In het overvolle minibusje (bagage en zakken blokkeerden zelfs de deuren) vonden we toch nog 2 macabere klapstoelkes tussen de 2 rijen "normalere" zetels en installeerden we ons voor wat we dachten een korte rit naar de grote airco bus..Dat busstation zijn we echter nooit meer tegengekomen..want DIT was de grote bus naar Bangkok..Bedriegers..

Na veel gevloek besloten we er dan toch maar het beste van te maken..en deden er ongeveer 6u over om naar Poipet (de grens met Thailand, waar we moetsen overstappen in een andere bus naar Bangkok) te rijden, zonder airco, zonder rugleuning, langs alle kanten omringd door bagage, de benen in de nek..wat een hel..

Verkrampt en met een stijve nek passeerden we de grensovergang en werd er ons meegedeeld dat de bus naar Bangkok pas 2 uur later zou vertrekken..malchance dat hadden we wel..

Toen de supergrote-dubbeldecker-luxe-airco-met-wc bus ons kwam ophalen en we elk drie zetels ter beschikking hadden, fleurden we helemaal op..Vier uur later, rond 20u15, arriveerden we eindelijk in Khao San Road in Bangkok en besloten om terug in hetzelfde hotel te logeren als waar we met zus en Sander verbleven..De volgende dagen in Bangkok brachten we door aan het dakterraszwembad, met shoppen in de mega malls, door lekker te gaan eten en nog eens een laatste keer met Ingi en Robin af te spreken vooraleer ze terug naar ons winters Belgenlandje zouden vliegen..

We spraken in Bangkok ook af met m'n ex-buur, Guy, die alles in Belgie achterliet om in Bangkok een nieuw leven te beginnen. Hij ontving ons in z'n tof appartementje met zicht op de city en trakteerde ons op een lekkere diner bij de Indier. We gingen samen naar een buurt in Bangkok waar wij voordien nog nooit geweest waren..Het was een fijne avond en een super leuk weerzien..

Maandag 5 november vertrokken we naar Ko Samed, een eilandje op ongeveer 4u bus en 40 minuten boot van Bangkok (voor mezelf de 4de keer dat ik er heen ging). Het doel van onze trip naar Ko Samed was om eens eventjes vakantie te hebben tijdens ons jaartje vakantie..

Met een huurbrommertje doorkruisten we het 6km lange eiland, dat (doordat het als beschermd natuurgebied geklasseerd wordt) amper over asfaltwegen beschikt. We waanden ons met ons mobilletje in een zware mountainbike track met putten, bulten, hobbelige afdalingen en steile klimmen..amai ons kontje..

Tijdens de rustigere momenten hielden we ons bezig met zonnebaden (ons af en toe eens omdraaien), zwemtjes doen, massagekes op 't strand, cocktailtjes drinken, lekker eten...

Vijf jaar geleden leerde ik Praew kennen op Ko Samed..Sindsdien belt ze me bij de minste feestgelegenheid op om haar wensen over te brengen en stuurt ze me geregeld smsjes en mailtjes. Ik zou haar nu voor de 3de keer terugzien..en wilde haar zeker eens voorstellen aan m'n sjoeke..

In haar beauty salon (dat ze 6 maand geleden zelf oprichtte) kregen we de beste Thaise massage ooit en gaf ze Koentje een professionele knipbeurt (de laatste kreeg hij van mij in Indonesie)..

Onze laatste avond op Ko Samed placeerden we nog een danske in de plaatselijke discotheek en namen we afscheid van Praew.

Met de huurbrommer van onze Canadese buren (waarmee we elke ochtend ontbeten op ons gezamenlijk terras), een echte race-machine deze keer, trotseerden we nog een laaste keer het hindernissenparcours van Ko Samed en kropen zelfvoldaan in ons nestje..

De volgende dag namen we vroeg de boot en bus terug richting Bangkok waar we ons visum voor Vietnam moesten aanvragen en nu wachten op de komst van onze vrienden Ingrid en Yann.