12 Jan 2008 13:38 - Vietnam
Op 26 november landden we in Hanoi. Het was een blij en uitbundig weerzien van Evelien en Koen. Ze wachtten ons op in de luchthaven, nadat ze ons eerst wat hadden laten zoeken. Een ganse week trokken we samen op. Heerlijk zo weer eens dichterbij elkaar. In Hanoi bezochten we enkele kleurrijke tempels , genoten we van het waterspektakel met de houten poppen en live-music.
In het centrum is het een drukte van jewelste. We steken er de straat over tussen een mierennest van brommers en auto’s. Maar ’s morgensvroeg , aan het meer, zie je de Vietnamezen allerlei lichaamsoefeningen maken (tai-shi, joggen, enz..). Vanuit Hanoi treinden we ’s nachts naar het koude Lao Cai. Daarna met de bus van de lokale bevolking naar Bac Ha. Kiekens, zwijnen, suikerriet, wol, ijzeren staven…. alles werd op de bus gedropt. Volgesjouwd kwam de bus in Bac Ha aan. Vanuit onze hotelkamer konden we het opstellen van de kramen van de beroemde markt aanschouwen.’s Morgensvroeg (voor de aankomst van de toeristen!) kuierden we rond op de markt. Alle locals droegen specifieke felgekleurde klederen, echt een attractie waard. Op de middag vertrokken we samen terug met de bus naar Lao Cai met de bedoeling om deze avond nog in Sapa te geraken.En dit lukte ons nog op ’t nippertje. De chauffeur van onze minibusje had precies nog nooit bergop gereden. Hij zal veel “nafte” verbruikt hebben, gas geven en maar gas geven, zonder schakelen… amaai. Gelukkig bleef voor ons de prijs hetzelfde. Toch kwamen we veilig aan..
Evelien en Koen hebben ons zeer goed ingewijd in het zoeken naar hotels, toeristenbureau’s, treintickets, busritten met locals of “open tours” en vooral afdingen en proeven waren specialiteit van Evelien. ( Ze kan er wat van.)
In de bergen hadden we het frisjes. Maar de kleurrijke bevolking, nog echt in traditionele klederdracht, en de fikse, prachtige wandelingen deden ons vergeten dat het in Hanoi warm was.
Met de rugzak op de rug voelden “de moetjes” zich in hun sas. Het was totaal anders reizen als georganiseerd, of in groep. Doordat we rondtrokken met openbaar vervoer, kwamen we meer in contact met de lokale bevolking en minder met toeristische plaatsen en dat is soms indrukwekkend. De primitieve manier, waarop sommige etnische groepen leven is met onze westerse cultuur soms moeilijk te vatten.
Een 10-tal dagen later in Vietnam konden we blijvend genieten van het zomers klimaat.
Na onze ervaringen in het mooie Halong Bay en een nachttreinreis met vriendelijke Vietnamese meisjes, sloten we in Hue terug aan bij Evelien en Koen. In Hue verwenden ze ons met een busje naar ’t hotel. Leuk als je je niet uitgeschud voelt. ’s Avonds ontmoetten we elkaar en gingen Japans eten voor een liefdadigheidswerk (=opleiding ivm horeca voor kansarme vietnamese jongeren).
Samen reden we met de bus naar Hoi An. Na het zoeken van een aangepast hotel settelden we ons in het lieflijke stadje, waar we uitstekende seafood gingen eten langs de rivier.
In Hoi An maakten we samen de stadswandeling, waar we met een combiticket de 5 bijzonderste bezienswaardigheden (tempel, huizen, musea, pagode en brug) bezochten. In de namiddag boekten we, met aanmoediging van onze jongsten, voor onze motorcross doorheen het binnenland. Verder spraken we af om elkaar terug te zien in Saigon om er samen de Kerstdagen door te brengen.
Na het geslaagde avontuur met de moto en de rust van een deugddoende strandvakantie zochten we in het hectische Saigon een chique restaurant uit om tesamen Kerstmis te vieren.
’s Avonds hadden we een blij weerzien met Evelien en Koen. Op Kerstavond leek het of gans Saigon op straat was, druk..druk.. druk..We genoten van een totaal andere Kerstsfeer dan op het thuisfront. Aangekleed in onze beste outfit (= topje, trekkersbroek, teva’s en als extra accessoire toiletzak als handtas) begaven we ons naar het sfeervolle restaurant, waar we koninklijk werden bediend en genoten van de champagne en een heerlijke maaltijd.
’s Anderendaags was onze uitloopdag: eerst een gedeeltelijke Kerstviering in de plaatselijke kerk, dan wat rondgekuierd en rugzakken gepakt. Na het bezoek van Evelien en Koen kregen we ettelijke kilo’s extra mee naar huis. Zij ontlast en wij gepakt.
We blikken terug op een geslaagde vakantie en een blij weerzien van Evelien en Koen.
Hartelijk dank om ons op te vangen, te (bege)leiden en ons ons plan te laten trekken.
Mia en Thérèse
