Onze trek: deel 2

04 May 2008 20:00 - Nepal

De wandeling..

Het wandelen op zich was super..en deden we gemiddeld 7 u per dag, op en neer..neer en op..

Elke dag werden we geconfronteerd met en overweldigd door een ander landschap..watervallen, bossen, rivieren, met voedsel geladen ezeltjes die ons pad kruisten of er ons bijna afduwden, veilige en minder veilige hangbruggen (heb mijn hoogtevrees nu wel overwonnen!), yaks, sneeuwtoppen, schattige berggeitjes, Buddhistische mantras en gebedsmolens langs de weg, massa's marihuanaplantjes in 't wild, nog pure en basic authentieke bergdorpjes..kortom adembenemende, nooit eerder geziene natuur en heel veel fotogeniek materiaal..

Het voedsel tijdens de trektocht..

Overal waar we kwamen kregen we bijna identiek dezelfde menu voorgeschoteld..Pizza, frietjes, spaghetti, momos, noedels, pureepatatten..geen fruit te vinden en amper enige variatie in de groenten..we vroegen dan ook bij elk gerecht de grote pot tomatenketchup om toch 't gevoel te hebben dat we wat tomaatjes binnen hadden..

Om de eentonigheid wat te doorbreken was er Manang (ergens in 't midden van de trek)..waar we ons te goed deden aan verse croissants, heerlijke apple crumble, cinnamon rolls, Mexicaanse food en nog veel meer van dat lekkers..

Toch moeten we toegeven dat het eten ons enorm smaakte tijdens de trektocht..en moeten we de mensen in de bergen bewonderen voor hun creativiteit in de keuken met de beperkte middelen en ingredienten die ze er maar hebben..tenslotte smaakte elke pizza en spaghetti toch totally different in elk restaurant..

De accommodatie..

Slapen deden we altijd als roosjes..dit was echter niet te wijten aan ons kamerke voor die nacht maar wel aan de zware fysieke inspanning die we dagelijks leverden..en maar goed ook..

Van een eigen badkamer was er geen sprake..een douche (en dan zeker een warme!) zijn we amper tegengekomen..en als we ons dan al eens konden wassen, namen we een "mandi" (emmerke gevuld met al dan niet hot water, met een 2de kleiner emmerke waarmee je 't water over je heen moet gieten en je zo dus precies een douche neemt..!)

Dit was voor ons echter dagelijkse kost in India, dus maalden we er nu zeker niet om, in tegendeel, we love mandi's en squat toilets (de "Franse" wc's)..

Dekens waren altijd voorradig en enorm welkom bovenop onze veren verliezende slaapzakken..Deze dekens roken echter altijd enorm muf (ze werden nooit gewassen, enkel buiten opgehangen ter verluchting)..

Op een avond, net voor we onder de wol (of liever de "veren") wilden kruipen, hoorden we Bhimmeke (de "gids") roepen dat er een muis in zijn deken zat! Nog geen seconde later had ik onze dekens al terug op de gang gegooid..Deze hadden wel een muizenstront op ons bed achtergelaten..

Toen ik de hoteleigenaar vroeg wat de stank in onze kamer betekende, zei hij zonder enige schroom "maybe dead mouse?"..

Ander ongedierte dat onze kamer huisvestte waren 4 wespen(nesten), reuze kakkerlakken..en de rest willen we gewoon niet weten..

Goed ingeduffeld in onze slaapzakken lieten we de beestjes hun gang gaan en vielen we toch nog sneller in slaap dan gedacht..

De gezondheid..

Al vanaf de eerste dag hoestte en kuchte ik m'n longen uit..groen-gele fluimen (sorry voor de details) werden meermaals per dag langs de weg uitgerocheld..(klinkt vies, maar hier is het de normaalste zaak ter wereld..ze doen het hier allemaal..zelfs in de bus..en wij doen gretig mee..)

We gingen op zoek naar de oorzaak..

Aangezien ik ook veel moest niezen, elke ochtend met een verstopte neus opstond en ik me eigenlijk alles behalve ziek voelde, dachten we aan m'n zware allergie aan huisstofmijt..(wat ons niet verbaasde met al die stoffige dekens en kamers..)

Eens aangekomen in Manang (dag 8) woonden we de dagelijkse uiteenzetting over de Acute Mountain Sickness (AMS) mee, gegeven door een Amerikaanse en Engelse dokter..Na een check-up bij de dokter bleek ik geveld te zijn door een longontsteking (blijkbaar al van in India)..SLIK..

We zaten op een hoogte van 3540m, waar het risico op AMS al sterk aanwezig is (eigenlijk al vanaf 2500m) en ik mocht van de dokter geenszins de volgende ochtend verder naar boven trekken (meer kans op longoedeem)..

Het gros van de trekkers spendeert minstens 2 nachten in Manang om te acclimatiseren aan de hoogte om de zware Thorong La pas te kunnen oversteken..voor ons werden het er 3..

Veel mensen moeten van ginder of onderweg naar de pas naar beneden terugkeren wegens beginnende symptomen (hoofdpijn, geen eetlust..) van AMS..

Wij hadden echter geen last van de hoogte..

De volgende ochtend was ik zooo kotsmisselijk (blijkbaar van de voorgeschreven antibiotica) dat we het verstandiger vonden om terug te keren..

Toen ik dan ook achteraf een verschrikkelijk pijnlijke reactie van de antibiotica (door overgevoeligheid aan UV licht) op m'n rechterhand kreeg (vuurrood en branden alsof ik het in een vuur hield)..waren we enorm blij met onze genomen beslissing..

Al bij al hebben we toch 20 dagen (zoals gepland) goed en zonder enige moeite gewandeld..waarvan de laatste 5 dagen een deel van de Annapurna Base Camp trek..

We komen alleszins ooit nog 'ns terug om af te maken waar we aan begonnen waren..maar dan wel zonder gids!!

Voor het ogenblik zitten we in Pokhara (de 2de grootste stad in Nepal)..super gezellig..veel minder druk dan Kathmandu maar met evenveel lekkere restaurantjes, leuke shopkes en toffe activiteiten..

Morgen gaan we nog eens van de grond..paragliden!!

Wordt vervolgd..