Mamallapuram en Pudicherry

31 Jan 2008 11:32 - India

Dat de wereld klein is, werd bevestigd door 't feit dat we een Nederlands meisje, Mo, terugzagen dat we meer dan 2 maand geleden in Vietnam hadden leren kennen en sindsdien niet meer gezien hadden.

Van sommige nieuwe kennissen zien we vaak liever hun hielen dan hun tenen..

Zo was er Simon, een beetje (veel) seutig, totaal geen zin voor humor en oersaai, die ons van in de bus naar Mamallapuram begon te volgen en zichzelf voortdurend uitnodigde. Na ons gezamenlijk bezoekje aan de stad met haar verschillende prachtige tempels en rots "carvings" konden we hem uiteindelijk toch met een smoesje afwimpelen..

Na een kleine week (ze hadden ons beloofd dat ze 2 maand gingen stand houden..afzetters!!) begonnen Koentje z'n dreadlocks al los te komen..(yess, eindelijk!!). Terwijl hij aan de pijnlijke "ontharing" begon (het kostte hem 3 uur, evenlang als toen hij ze liet zetten), koos ik voor een "Ayurvedische" massage. De massage zelf was denk ik niet hoe ze hoort te zijn..De masseuse gebruikte veel te veel olie naar mijn goesting (ik gleed bijna van de massagebank) en sprak geen woord Engels. Na de behandeling beval ze me (met veel gebaren) in een primitieve douche te kruipen en me op 't plastieken stoeltje neer te zetten, waarop ze me van kop tot teen met een modderige substantie begon in te zepen en nadien af te spoelen volgens een "emmersysteem"..Ik stikte bijna toen ze emmers op me bleef leeggieten en ik niet meer bijkwam van het lachen..Tot slot droogde ze me nog af ook..Dit maak je zelden mee! Hillarisch gewoon en wat een ervaring!

's Avonds bewonderden we enkele typische Indische dansen tijdens het jaarlijks dansfestival van Mamallapuram.

We namen de volgende ochtend een heel vroege bus (in de hoop de saaie Aussie niet meer tegen 't lijf te lopen, want die ging dezelfde richting uit) naar Pudicherry (in de volksmond Pondy), een vroeger Frans koloniaal stadje, net zoals Mamallapuram gelegen aan de zee..

Pondy bestaat uit een typisch Indisch gedeelte en een Frans getint gedeelte. In de Franse cote zijn de meeste straatnamen nog in het Frans, officiele gebouwen hebben een Franse benaming en er zijn massa's gezellige Franse restaurantjes en cafeekes..Je waant je er meer in t zuiden van Frankrijk (de Indische gezichten buiten beschouwing gelaten) dan in India..Het was er heerlijk vertoeven..We huurden dan ook meteen een brommerke om ons de stad wat meer eigen te maken.

's Avonds aten we (voor de verandering) in een Indisch vegetarisch restaurant van de "betere" klasse, waar ook de "rijkere" Indiers geregeld komen eten..

Aangezien we altijd openstaan voor iets nieuws en niet veel Zuid-Indische gerechten kennen, nam ik de menukaart en vroeg aan de Indier die naast ons zat of hij Engels sprak en ons wat meer info wilde geven over de verschillende gerechten..We begonnen al snel een conversatie, mochten zelfs van zijn gerecht proeven en deden ons beklag over 't feit dat alle goedkope hotels volzet waren en we uit miserie naar een duurder zijn moeten gaan..Mijn opzet lukte en we werden uitgenodigd om bij hem 1 a 2 nachten te blijven logeren..

De volgende ochtend arriveerden we met pak en zak aan John's appartement. 't Was klein (6m op 5m), maar deftig..We kregen ons eigen kamerke toegewezen met dubbelbed en laptop (met internet)..Verder bestond het optrekje uit nog een tweede kamerke (het zijne) met badkamer (met normale wc) en een apart badkamerje met Franse wc. Z'n keukentje was niet meer dan een inductieplaatje (met stekker) en wat rommelige potten en pannen..geen tafels, stoelen, borden of bestek. Hij kocht het appartement van z'n broer over en woont er nu ongeveer 3 maand. Dat is de reden waardoor het nog niet allemaal op punt staat, vertelde hij ons.

Een living was er niet echt. De ruimte, met minitafeltje en 2 plastieken stoeltjes, die je binnenkwam via de voordeur deed dienst als living. Hierdoor brachten we de meeste tijd door op ofwel zijn ofwel ons bed om te praten..Onze komst vond hij de ideale gelegenheid om z'n kot eens een deftige kuisbeurt (naar Indische normen) te geven. Hij is er dan ook een ganse dag mee bezig geweest, want hij wou een goeie gastheer zijn..

In Pondy liepen we onze Australische vrienden (Tara en Peter) weer tegen het lijf en "brommerden" samen naar Auroville, een klein stadje waar mensen van over de hele wereld in een soort community samen leven.

John (typisch Katholieke naam) is 40 jaar, Katholiek, net als Koen IT'er, leeft alleen en is een schat van een mens..Hij spreekt perfect Engels (heeft 6 jaar in Singapore en de USA gewoond en gewerkt) en begon ons al snel graag te mogen. Wij hadden oorsponkelijk gepland om na 2 dagen Pondy achter ons te laten..We hadden ons treinticket naar Madurai zelfs al geboekt en betaald toen hij ons begon te smeken (hij was ervan uitgegaan dat we minstens 1week bij hem zouden blijven) om langer ginds te blijven..We hebben dan maar een nieuw ticket gekocht en ons vertrek met 1 dag uitgesteld..

John is een super slim, geinteresseerd en up to date man..Hij had zelfs meer muziek op z'n pc dan m'n sjoe (en de meeste was zelfs van hetzelfde genre als de onze)..Z'n cultuur echter (want hoewel hij geen Hindu is, hij blijft toch altijd een Indier) houdt hem wel conservatief..Sex kan niet zonder huwelijk, bla bla..en aangezien hij al 40 is en nog steeds single......

Hij kon uren vertellen over zijn cultuur, de verschillende religies, de food,..We bezochten samen de Kahlitempel, toonden hem foto's van hoe het er bij ons aan toe gaat, de mensen, de huizen, we kopieerden een deel van onze muziek..

Wij leerden hem vanalles bij en hij ons..Hij wist ons zelfs te vertellen waar de G-spot (die wij zelfs nog nooit gevonden hebben..hehe) zich bevindt (hoewel nog nooit van de grond gegaan te zijn, chapeau!!)..Voor een Indier te zijn konden we heel open met hem praten..

Hij is ook een gevoelsmens en redelijk emotioneel. Hij gaf ons echt 't gevoel ons graag in z'n buurt te hebben (en zei het ook meemaals) en wij denken dat hij zich wat eenzaam voelt..we zijn blij dat wij hem wat gelukkiger hebben kunnen maken..Hij wou geen geld, we trakteerden hem gewoon af en toe eens (als dank voor 't logement), hij betaalde vaak de bus, de "auto" en overlaadde ons met typische Indische dessertjes..

We beleefden een super leuke tijd met hem en begonnen een "hechte" band te kweken..Hij hoopt dat we op 't einde van onze reis nog eens naar hem terug zullen keren en dan minstens een week blijven logeren..Hij is voor 't ogenblik bezig met het regelen van een werkvisum voor de USA en de kans zit erin dat hij binnen een paar maand terug naar t buitenland vertrekt..

Dinsdag gingen we nog gezellig samen ontbijten en voorleer we vertrokken (Koentje zat in de internetkamer) moest hij me nog effie iets kwijt.."I really start loving you, you're so cute"! SLIK SLIK..Ik lachte het eventjes vriendelijk weg..misschien bedoelde hij gewoon "liking"..

De bus bracht ons eerst naar Villapuram, vanwaar we met de trein (5 uur) naar Madurai reisden..

In de trein zit je met drie samengeperst op 1 bankske, massa's ventillatoren draaien in het rond, de ramen staan vollenbak open, om de vijf voet passeert er een verkoper die zijn koffie of snacks aan de man probeert te brengen en de kakkerlakken barricadeerden bijna de wc deur en bemanden de ramen en banken..kriebel kriebel..

Met een uurtje vertraging kwamen we rond 21u aan in het drukke Madurai en de volgende ochtend arriveerden ook Tara en Peter, die ongeveer dezelfde route als wij doen..