Indonesie: Java

03 Oct 2007 09:11 - Indonesië

Java is echt totally different dan Bali (Java=Moslim). Dat merkten we al meteen toen we er aankwamen..Overal moskees, de klaagzangen die van einde en ver weerklinken in de straten en de Ramadan (eindigt de 12de oktober, we zitten er dus midden in).

In Ketapang viel maar weinig te beleven dus werd de Ijen krater onze volgende bestemming. Een "package deal"(vervoer + bezoek) naar dit afgelegen gebied leek ons de beste optie. Het macabere hotel en de "overheerlijke" (ni dus) instant noedels (lees: Aiki Noodles) waren z'n veel te hoge prijs absoluut niet waard..

Vroeg uit de veren  (4u), zonder ontbijt en met kleine oogjes, bestuurde Dodi de Jeep langs duizend bochten richting de krater. Een stevige wandeling stond ons te wachten maar na twee uur puffen en hijgen was de steile klim verteerd en ons ontbijt ook. De beloning van onze inspanning namen we met beide ogen aan, of beter gezegd 'keken' of 'handen' maar dan klopt het niet he. De krater, die nog altijd stinkende dampen spuwde en voorzien was van een 40 graden warm appelblauwzeegroen meer, diende als bron voor zwavelstenen. Graatmagere mannen, die hun longen bijna uithoestten, verdwenen in de krater richting de rookpluimen. Ik volgde er eentje om te zien in welke barre omstandigheden ze werken. Het was er niet te houden van de stank. Die mannen sjouwen dag en nacht met 80 to 140 kg gele stenen op hun schouders. RESPECT maar tegelijkertijd ook medelijden.

Het zicht en de omgeving gaven ons genoeg energie voor de lange rit naar de Bromo vulkaan en z'n broertjes. Over die vulkaan en surroundings zal ik het kort houden, een wonderbaarlijk stukje natuur, een must-see als je naar Java gaat. Elk stukje natuur is uiteraard het bewonderen waard, zelf een zandkorrel die goeiedag komt zeggen. Deze plek is niet voor niks een toeristische trekpleister. We kregen niet genoeg van het wandelen en zetten onze voetdruk meerdere malen in het stoffige as op de vlakte tussen het viewpoint en de vulkaan zelf. We drukten tevens onze stempel op het viewpoint omdat we zo blij waren dat we hier alleen vertoefden en niet met de horde toeristen die elke morgen, om de sunset te zien, de luttele 4 km naar boven rijden om dan toch nog een zware helling te moeten beklimmen.

's Avonds, de 24ste september, viel plotseling de electriciteit uit, althans dat dacht ik toch. Niets wasminder waar..Ik werd verrast door het personeel van "Cafe Lava" (ons hotel) en vooral door m'n sjoeke met een verjaardagspannenkoek met bijhorende kaarsjes. De hele avond werd ik in de watten gelegd en zelfs de dag erop, m'n eigenlijke verjaardag, nog meermaals verrast. De kers op de taart, waar geen enkele andere verrassing aan kon tippen (ook m'n Eveke was verrast), was dat het op voorhand gereserveerde en reeds betaalde minibusje naar Solo helemaal niet kwam opdagen op het afgesproken uur..Eventjes was er paniek..De rest van de dag spendeerden we met wachten, kaartspelen en het oppeuzelen van de overheerlijke sandwichkes van Cafe Lava tot om 16u i.p.v. 9u het vervoer eindelijk arriveerde. Het werd een nachtrit in plaats van een dagrit, bijna moordend, want het verkeer is hier een hel en de driver trok zich er niets van aan, zelfs niet toen we hem aanspoorden om rustiger te rijden. Ik had me mijn 30ste verjaardag toch wel anders voorgesteld..

Niet getreurd, Solo maakte alles goed. Er viel niet zo veel te beleven maar er heerste een zekere rust in dit stadje. Je werd hier niet gepushed om iets te doen. Een fietstocht (met onze Indonesische gids Patrick, die m'n Eveke wel zag zitten) door het platteland, leerde ons veel van het dagelijkse leven. Dakpannen pressen en snijden, rijstcrackers kneden en drogen, Arakwijn brouwen en proeven, tempeh en tofu fabriceren, croissants en brood a la Java bakken en Batik waxen en verven, we leerden het allemaal. Ditmaal echter op de authentieke manier. Eindelijk werden we eens niet verplicht om te kopen en dus deden we het wel!

In de namiddag waagden we ons, achterop de motor bij Patrick en een vriend, tussen het Javanese verkeer. Je zou zo zeggen, tempels hebben ze al genoeg gezien, en gelijk heb je, maar een Inca look-a-like en een erotische tempel konden we toch niet links laten liggen. De weg ernaar toe was vooral de moeite waard door de vele theeplantages die strelend over de heuvels glijden en de sunset die de ingang van de Ceto tempel op een hemelpoort deed lijken.

Het was een goed gevuld dagje en we sloten deze af met een toneelstuk in het Bahasa Indonesisch. Terwijl Patrick het verhaal vertaalde voor Eveke en haar probeerde te verleiden, viel ik in slaap. Ik was er gerust in..ronk ronk..

Yogjakarta, Yogja in de volksmond, is de culturele hoofdstad van Java. We besloten hier enkele dagen te verblijven. De Via Via werd gedoopt tot ons stamcafe. Een kookcursus liet onze smaakpapillen watertanden en het resultaat ervan nog meer. Made, de goedlachse levenslustige lerares, bracht ons de basisbeginselen van de Indonesische keuken bij. De gerechten die we tevoorschijn toverden mochten we verorberen, ze waren niet ter versmaden doch we kregen het niet allemaal in onze twee maagjes. Eveke stelde de Via Via voor om de restjes te bewaren zodat we de dag erop nog eens konden smullen.

In Yogja lieten we onszelf nog eens goed verwennen. Evelien genoot van een heerlijke full body massage. Ik liet mijn eelterige voetjes onder handen nemen en koos voor de 60 minuten durende pedicure.. een wereld van verschil..het zijn weer babyzachte voetjes..

Als je op reis bent en je komt in een grootstad dan is het meetsal shoppen geblazen. Als je op wereldreis bent dan heb je nog een gans jaar om te shoppen en een rugzak die niet oneindig groot is en draagbaar moet blijven. Toch is het zo nu en dan ook eens leuk om te gaan winkelen. Souvenirs en kleding laten we snel aan ons voorbijgaan, luxeproducten uit de supermarkt zijn de items waarvoor uitgekeken wordt. Yoghurt, boterkoeken, appels en aardbeien rolden over de toonbank.

Een Buddhistische tempel, versierd met meer dan 1500 reliefs en meer dan 400 buddhas verspreid over de hele tempel, die gepaard gingen met vele stuppa's, rees op uit het niets, dit was Borobudur, 1 van de zeven wereldwonderen.

Met de brommer zijn we op zoek gegaan naar enkele "hidden temples" voor we het indrukwekkende Prambanan aanschouwden. Deze heeft iets weg van Ankor Wat in Cambodja.

Hier woonden we 's avonds het prachtige Ramayana Ballet mee. Met een goeie choreografie, goed afgewerkt decor en de Prambanan tempels op de achtergrond werd ons het romantische verhaal van Rama en Sita (een beetje de Romeo en Juliet in de Hindu wereld) in dansvorm uitgebeeld..

De nachttrein naar Bandung roept..tot de volgende..