25 Dec 2007 12:24 - Afghanistan
Nadat we Mia en Therese uitwuifden terwijl zij achterop hun motorbike
Hoi An uitraceden, genoten wij nog van ons laatste dagje in dit pittoresk stadje. Hoi An is een echt shoppingparadijs. In de ene naast de andere "Vietnamese haute couture" winkel kan je alle soorten kledij en schoenen op maat laten maken (in kleur en stof naar keuze) en dat tegen een prikje..
Wij moesten heel hard op onze tanden bijten om ons niet te laten overtuigen..onze rugzakken laten immers geen enkele extra kilo meer toe..we kijken er al naar uit dat we binnenkort onze zakken wat lichter gaan kunnen maken door een heel deel mee huiswaarts te sturen met mama Mia.
Vanuit Hoi An boekten we een open bus ticket (hierbij leg je je bestemmingen op voorhand vast, maar kan je zelf nog kiezen op welke dag je er heen gaat) naar Mui Ne, waar we enkele dagen aan 't strand zouden vertoeven om nadien door te rijden naar Ho Chi Minh City ( of Saigon). We opteerden voor het ietwat duurdere ticket, want daarbij zou de eerste etappe (van Hoi An naar Nha Trang) met een slaapbus (jawel je leest het goed, met bedden, wij hadden er ook nog nooit van gehoord) verlopen..
Comfortabel was het zeker (afgezien van de zweetvoet- en scheetgeur van je buurman), maar van slapen kwam er helaas niet veel in huis (of liever in bus)..Om de haverklap moesten we stoppen door een panne of een ander technisch probleem aan onzen bus..en dan gingen de chauffeurs (die op dat moment ook als professionele techniekers en automechaniekers fungeerden) met wat ridicuul gereedschap achteraan in de bus aan de motor foeffelen tot die terug enig teken van leven vertoonde en we weer konden vertrekken om 10 minuten later weer in hetzelfde scenario terecht te komen..dit de hele nacht door..
De bestuurders echter hadden super veel leute..blikskes bier sierden het dashboard..
Toen ze 't in hun bolleke kregen om in 't putteke van de nacht (we waren net weer effie ingedommeld) super luid GSM getsjingeltsjangel (lees: spleetogenmuziek) op te zetten, was de maat vol!
Een slaapbus durven ze dat te noemen..een nachtmerrie dat was het!
Door al deze miserie kwamen we de volgende ochtend toch nog op tijd in
Nha Trang aan (om 7u58) voor onze busaansluiting (om 8u00) naar
Mui Ne, dat we na een vermoeiende slapeloze nacht en toch wel lange rit rond 13u eindelijk bereikten..
Van Mui Ne hadden we ons iets anders voorgesteld..Als je 't kaartje in de Lonely Planet bekijkt, denk je dat 't bestaat uit een kleine dijk met een paar hotelletjes..Het was echter gewoon een 12 km lange straat, langs beide kanten bezaaid met massa's restaurants en luxeresorts..
Wij vonden tussen al die pokkedure hotels een guesthouseke dat nog net binnen ons budget viel en verbleven er 3 nachten..
Opnieuw huurden we er een brommerke, echt wel een must om de lange afstand (tussen onze guesthouse en de restaurantjes en cafeekes) te kunnen overbruggen.
Koentje waagde er zich aan een tweedaagse initiatiecursus kitesurfen in een van die sjiekere hotels..en ik maakte van die gelegenheid gretig gebruik om een ligzetel aan het strand (in datzelfde hotel) in te palmen en zo wat kiekjes te nemen van mn waterratke..
We genoten met volle teugen van de zon en een zalig zeebriesje, het gezellig tafelen en terrasjes doen..Tijdens een avondje op cafe bracht het barmeisje Anh (Vietnamese, maar heeft Belgisch vriendje..ze sprak zelfs al wat Nederlands en gaat binnenkort voor 3 maand naar Belgie..en zal er waarschijnlijk blijven..) ons in contact met de 2 super sympa Belgen Martine en Willy (alias Zoeteke en Snoeteke). 't Deed deugd om nog eens in ons eigen taaltje te kunnen converseren en zeveren..
Met ons brommerke bezochten we de in Mui Ne gerenommeerde Red Sanddunes en na 3 nachten zalig relaxen, vertrokken we met ons open busticket naar Saigon.
