06 Mar 2008 16:16 - India
Hampi, Hampi, Hampi, ooohh Hampi..zalig Hampi, beautifull Hampi, relax Hampi, historisch Hampi, overweldigend Hampi, rotsig Hampi, natuurlijk Hampi!!!
Mensen die dit stadje niet leuk vinden , komen van een andere planeet. Het is dan ook geen wonder dat we onze rugzak wat langer ongepakt lieten dan gepland. Er valt zoveel te beleven dat zowel de actieveling, de passieveling, de spirituele mens, de natuurliefhebber, of de cultuurfreak aan zijn trekken komt. Wij kozen voor een mix van dit alles maar met de nadruk op het passsieve. Wegens de hitte, want die was bedrukkender dan ooit, spendeerden we menige uurtjes op het schaduwrijke terras van het Mango Tree restaurant. Een adembenemend zicht op de rijstveldgroene rivierbedding namen we er graag bij. De oude bazaars transporteerden ons meer dan 500 jaar terug in de tijd. Na een bezoek aan de stal van de koninklijke olifanten en de Angkor look-a-like tempels, had Eveke er genoeg van. Ze had last van een cultuuroverload, we hielden het voor bekeken en stonden met onze voeten, na een kort bezoekje, terug in de tegenwoordige tijd. Vier dagen later was de tijd gekomen om te gaan en lieten we Hampi achter voor Gokarna.
Tijdens een opstopping met de nachtbus daarheen greep een op het eerste gezicht vriendelijke Indier 1 van Eveke haar borsten vast door de ruit van de bus. Ik had het niet in de gaten en was net te laat om hem iets te verkopen. Het was wel verstandiger om mijn handen thuis te houden voor ze met 30 de bus zouden opstormen ;-) De middelvinger was een betere optie, ik had er 2!
Om 4u30, van deze bijna slapeloze nacht, werden we verlost van onze krampachtige positie op het eindpunt Gokarna. Althans dat dachten we toch. Met half slaperige ogen kwamen we stilletjes tot het besef dat we gedropt waren op 15km van onze nieuwe verblijfplaats. Na een uur wachten, want er was geen enkel vervoermiddel beschikbaar, daagde een minibusje op. Het was inbegrepen in de busrit en bracht ons veilig en moe naar Gokarna toe. Aangrenzend aan dit pelgrimdorpje lagen 4, sommige enkel te voet bereikbaar, met palmboom bezaaide strandjes, in aangrenzende volgorde: Kudlee Beach, Om Beach, Half-moon Beach en Paradise Beach. Het paradijs lag 10km ver en ik, nieuwsgierig als ik ben, wou het wel eens zien...Eveke hield het rustig...
De eerste 2 stranden waren voor mij meer een paradijs (ze deden me wel een beetje aan de Belgische kust denken) dan Paradise Beach, want je bent daar bijna moederziel alleen en je kan er overnachten op de vloer in een 'stro' hut. De term 'beach' zullen ze moeten herzien, want vele rotsen met een 3 meter brede strook zand ertussen kunnen daar toch niet voor doorgaan. Ik besloot om nog verder door te gaan, met de hoop een paradijs te ontdekken, maar kwam in plaats daarvan de plaatselijke dorpsgek tegen. Na een vriendelijk praatje, hij toonde mij zijn favoriete vogels, bleef hij me achtervolgen en ik zette een tandje bij, maar hij klampte me aan todat hij blijkbaar te ver van zijn habitat verwijderd was en plotseling angstig zijn kar keerde..een grappig maar ook een beetje een zielig zicht.
25km en 5 liter water later, uitgeput maar voldaan, kwam ik terug in Gokarna aan. Ik hoef niet te beschrijven waar we de komende dagen onze tijd mee verdreven...Oh ja, naast het strand was er ook nog het Preema restaurant. Hun overheerlijke juicekes, milkshakes en icecreams kan je onder de beste van India rekenen...hmmmm jammie..
De provincie Goa bestaat uit vele stranden en zijn de grootste toeristiche attractie, maar deze streek heeft veel meer te bieden dan enkel beach, party and fun. Panjim bijvoorbeeld ligt bezaaid met pittoreske Portugese huisjes en 'Old Goa' is een park van oude kerken en religieuze bouwwerken. We kuierden 2 daagjes door deze zomers Europees getinte straten.
Het was eens tijd voor een splurge en enkele overnachtingen van 25 euro per nacht en het bezoek aan een duurder restaurantje maakten daar deel van uit.
Terug opgeladen om in een vuil en basic Indisch bedje te slapen, stapten we de trein op naar Mumbai. 12u treinen is, in India, iets wat deel uitmaakt van het reizen en het dagelijkse leven. Op den duur geniet je telkens meer en meer van de rit.
Het verloop van een treinreis verloopt meestal als volgt..Je stapt op en de Indiers beginnen een klaptje met je te doen. Je kent de klassieke vragen: "What is your name?", "where are you from?", "how long are you travelling?",...Nadat ze geen interessante vragen meer hebben, kijken ze je nog steeds aan en slaan een babbeltje onder de vrienden. Tegen dan komen de verkopers langs met 1001 soorten snacks, lunch en frisdranken, maar vooral veel koffie en chai, chai, chai (gekruidde thee met veel melk en suiker). Vier uur later ligt bijna iedere Indier te pitten en is het tijd om een verhaaltje te schrijven en te genieten van het zicht. Een uurtje voor je aankomt ontwaken de Indiers met mondjesmaat. Het laatste vragenuurtje kan beginnen. Nieuwe vragen worden gesteld en oude worden herhaald en dan kom je het station binnengespoord en is het verhaaltje uit.
Klaar voor een nieuw avontuur, een bolywood film misschien
tot de volgende
Ps Oh ja, wil je de foto's in sneltempo bekijken ga dan naar volgende links:
Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist
Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer