Een deeltje Zuid-India

17 Feb 2008 16:34 - India

De sunrise en sunset in Kanyakumari waren op zich niet zo overweldigend zoals de Lost and Paranoid (Lonely Planet) beloofd had, maar de zon zien spelen met de zee, de wolken en de kleuren in de lucht doen je altijd wat. Iets ongewoons gebeurde toen de zon een glimp toonde van zijn bovenste helftje aan de honderden mensen, of misschien wel duizend of meer, die vol ongeduld 's morgensvroeg zaten te staren in de leegte. De eerste ziel die haar zag, begon spontaan te juichen waarop de menigte in een luid gebrul uitbarstte met een applaus erbovenop. Het duurde maar enkele seconden, die een intens gevoel van samenhorigheid op je deden neerdalen terwijl de zon rustig verder de lucht inging.

Hetgeen waarvoor we gekomen waren, hadden we gezien dus op naar de volgende halte.
Ons treinticket had als bestemming Allepey, of was het nu Kollam, of was het toch weer Allepey. Mijn excuses voor de verwarring, ik ben zelf ook een beetje verward. Uiteindelijk werd het Allepey met de bus...hier volgt het relaas..
De trein werd op een gegeven moment zo overbevolkt, dat een beetje claustrofobie in deze toestand geen welgekome gast was. We besloten om in Kollam af te stappen (wat eigenlijk ons eerste plan was) en daar te overnachten en van hieruit de Backwaters te bewonderen. Natuurlijk hadden we geen rekening gehouden met onze trouwe Australische vrienden. Zes, dat was het aantal keer dat ze ons probeerden te bereiken. Ze hadden maar 1 boodschap voor ons: "Don't stay there, there is nothing to do, come to Allepey".

Veel overtuigingskracht hadden ze niet nodig, met als gevolg dat we op de bus naar Allepey belandden, want onze trein was uiteraard al lang vertrokken. Onze nieuwe (alhoewel??) slogan is "Plans change!". Jammer dat we ons treinticket eigenlijk wel al betaald hadden.

Allepey dus, deze stad staat gelijk met de Backwaters. Als je ze wil bezoeken dan doe je dat het best van hieruit. Je kan ze vergelijken met de Mekongdelta in Vietnam maar het is toch ietske anders. Voor ons was de trip heel relaxed, 6u je laten roeien met een bootje, lekker dobberen, rondkijken en verwonderd zijn van al het moois. Voor onze roeier, een man van rond de 60, was het doorbijten. Hij deed de uiterste inspanning om door het onkruid van de waters vooruit te geraken. Peter en ik staken af en toe een handje bij...De volgende keer, als die er tenminste komt, wordt het toch een boot met een sputterende motor. Het erge van deze trip was dat de bootsman waarschijnlijk amper een graantje kan meepikken van het enorme bedrag, althans volgens Indische normen, dat wij ophoestten voor deze trip. In het begin van de dag hadden ze geprobeerd om ons te bedotten. Ze waren namelijk met een kleinere tweemansboot komen aandraven, een andere dan beloofd. We hebben niet met ons laten sollen en genoten van de dag met als afsluiter een verfrissende Kingfisher (Indisch bier).

Je wordt er ondergedompeld in een bad van oude koloniale Portugese en Nederlandse huizen, een levendige en charmante sfeer die afgewisseld wordt met een koele bries van frisse zeelucht en vers gevangen vis. Dat is Fort Cochin. Meer dan kuieren door de straten en de oudste kerken van India betreden, deden we niet. Ook de typische mimiek van de streekgebonden Kathakali dans liet ons bekoren.

Een grote portie geluk hadden we nodig om zonder al te veel tijdverlies op onze volgende bestemming Ooty (een hillstation op 2250m hoogte) aan te komen. In 'Snooty Ooty' zochten de Britten in de 'ouwe' tijd afkoeling op tijdens de warme zomers van India. Snooty staat voor de pretentieuze snoet die de Britten daar trokken en Ooty voor Udhagamandalam, het was blijkbaar te moeilijk voor de snobbe snoeten om dat laatste uit te spreken.
Er is maar 1 trein per dag om 7u 's morgens en ook een aantal bussen die het bergdorpje (je kan het eigenlijk een stad noemen) aandoen vanuit Mettupalayam. De bussen lieten we links ligggen, want de treinrit zag er veelbelovend uit.

De vooravond van ons gepland vertrek arriveerden we in Mettupalayam. Ons treinticket boeken liep niet van een leien dakje, alle plaatsen waren al volzet. We kozen (we hadden geen andere keuze) er dan maar voor om ons op de wachtlijst te laten zetten. Als mensen hun zitje annuleren dan krijgen de eerste mensen op de wachtlijst de eerste keuze om deze vrije plaatsen op te vullen. Wij hoopten op veel annulaties. Voor dit treintje, waar niet meer dan 150 plaatsen voorzien waren, stonden we op de 21e plaats van de wachtlijst.
Na ons (wachtlijst)ticket te boeken, brachten we een bezoekje aan de stationchef, een gezapige en uiterst vriendelijke man.
Elk station in India heeft een "retiring room", een slaapplaats voor houders van een geldig treinticket voor de volgende dag, wij dus, al stonde we enkel maar op de wachtlijst. Die man regelde al het papierwerk, en dat is heel wat, en showde ons de bedden voor die nacht. Het is nog altijd het goedkoopste logement waar we overnacht hebben in India maar de toestand van het vertrek was er ook naar..een vervallen badkamer..een douche waar geen spetter water uitkomt..'t licht dat plotseling uitvalt als je aan het lezen bent en weer aanspringt op het meest ongepaste moment als je al in dromenland bent. We kregen waar voor ons geld en we deden het voor de ervaring. Nadat de prijs van een luttele 2 euro vereffend was bij de chef, beloofde hij ons onrechtstreeks om zijn best te doen een zitje te versieren op het boemeltreintje. Kom binnen enkele uurtjes terug, zei hij, want dan zullen de plaatsen van de wachtlijst toegekend zijn.
Op het afgesproken uur, op het Indisch ritme wel te verstaan, stonden we aan de chef zijn bureau. Hij was er niet, maar de lijsten met de toegekende plaatsen wel. Er weerklonk een zucht van opluchting. Wij hadden de laatste 4 beschikbare plaatsen toegewezen gekregen. Op onze weg terug naar de kamer, stuitten we op de stationchef. Hij nam ons mee naar het pittoreske treintje, met bijbehorende stoomlocomotief, en toonde ons de wagon waar onze zitjes voor de volgende ochtend op ons zaten te wachten. He maar, dit is 1e klas, superrrrrr....dit was het beste wat ons kon overkomen. We gingen van geen ticket, naar het laagste klasse ticket (en er zijn er hier meer dan 2), naar een 1e klasse ticket!!! Die gezapige vriendelijke mens zat er zeker voor iets tussen...
Met kleine oogjes tjoekten we 's morgensvroeg de berg op. Een afstand van 40km, stops voor het bijvullen van de watertank van de stoomlocomotief inbegrepen, overbrugden we in 6u. Het mocht eigenlijk wel langer duren, want wat we te zien kregen onderweg deed je de tijd vergeten.

Chocoladeshops (op deze hoogte smelt het niet), kledingshops en een frisse aangename temperatuur typeerden de kronkelende straatjes van Ooty. Ik nam mijn chocolade verslaving weer op en Eveke kocht haar een Pashmina sjaal, een echte weliswaar. Het superzachte stofje koste ons een 60tal euro, bij ons zal de prijs zeker 5 keer stijgen. Wie biedt meer!!!..sorry 't is niet te koop hoor ik Eveke al zeggen.
Voor het eerst in lange tijd hoorden we de donder knallen in de lucht tijdens een bijna slapeloze nacht. Er was in de straat zelfs een electriciteitskabel geknapt die vonken en vuur spuwde. Geen licht dus in de kamer tot de volgende ochtend. De regen hield aan dus van een lange wandeling de volgende dag kwam er niet meer veel van in huis. We genoten van de koelte, de botanische tuinen en de whisky en sloten Ooty af met een laatste stop bij de chocoladewinkel. Een duizelingwekkende rit via 36 haarspeldbochten (die Eveke niet zo goed bekwamen) en een natuurpark waarvan de olifanten, de black faced monkeys en de herten eventjes kwamen piepen, bracht ons naar Mysore.

Over naar Eveke voor het volgende relaas...Mysore, de monniken van Sera Je (Bylakuppe), Hampi, en Gokarna.

Toedeloe