20 Jan 2008 09:17 - Thailand
Eventjes een intermezzo en dan ga ik verder met het vervolg van Eveke haar verhaal...
De grote B staat voor Bus (avonturen). De voorbije weken vertoefden we veel in die bakken op wielen, het voornaamste transportmiddel, naast de boot, in Laos.
Op onze weg naar Vang Vieng vanuit Vientiane kon de bus het niet laten een brommer te kussen, de 1e kleine b van brommer. De mobilist smakte tegen de ruwe grinderige asfalt, het zag er niet goed uit! Gelukkig strompelde hij, nadat hij enkele meters was meegesleurd, terug overeind. Zijn gezicht was besmeurd met bloed en toegetakeld met enkele gapende wonden rond zijn oog. Hij kon nog op een brommer stappen om naar het ziekenhuis te worden gevoerd. Wij waren gestrand op 20km van onze eindbestemming. Terwijl de plaatselijke bevolking disputeerde over wie in fout was, vroegen wij ons af hoe alles hier afgehandeld wordt (op het dooie gemak) en wanneer de bus terug zou vertrekken. Na een klein uur wachten werd ons aangeboden om op een songthaew te springen. Dit transportmiddel vertrekt echter pas als hij helemaal volgeladen is...en jawel na het betalen van het ticketje vertrok de vierwieler, toevallig net op hetzelfde moment vertrok de bus ook...hadden we niet beter blijven zitten???
Dit brengt ons bij de 2e kleine b die we tegen kwamen op de volgende volgepakte songthaew die we namen. De rit van Nong Khiaw naar Luang Prabang is er eentje van 1000 bochten en bobbels. Voorheen ging al het transport tussen deze 2 steden via het water, maar sedert de aanleg van een betonnen weg is er amper nog sprake van bootvervoer. Wij konden het aan de lijve ondervinden dat de plaatselijke bevolking nog veel last heeft van wagenziekte. De 2e b staat dus voor braken. Die mensen hadden er serieuze last van, ik heb nog nooit zoveel mensen bij elkaar zien afzien. Wij zijn deze keer gelukkig gespaard gebleven van zowel ziekte, als van vloeistof op de kleren.
We moesten dus terug naar Vientiane om in
Bangkok te geraken. Opnieuw staat deze route, Luang Prabang naar Vientiane, bekend voor de krullende wegen, de 3e b dus voor bochten. Deze lange rit van ongeveer 10u werd gelukkig voorzien van WC op de bus, wat voorheen nooit het geval was. Ondanks de goede voorziening was het geen lachtertje om je behoefte te doen op de verhoogde WC. Wij hebben het maar 1 keer geprobeerd. Hier volgt het relaas: Evelien moest op een gegeven moment zo dringend dat wachten tot de bus een volgende stop maakte uitgesloten was. Ze vroeg me om mee te gaan om haar recht te houden. We kropen met 2 de WC in, wat op zich al een hachelijke situatie is en beleefden een fantastisch avontuur. Door al die bochten werden we heen en weer geslingerd, de deur vloog zelfs terug open, en Eveke, met haar broek tot op haar knieen, kon amper de helft van haar behoefte doen (de helft daarvan lag naast de WC). We gaven het op en tijdens de volgende stop deden we net zo braaf als iedereen onze behoefte in de bosjes.
Bijna in de hoofdstad aangekomen, nog 15 km, sloeg het noodlot toe. Het moest ooit eens gebeuren in een land met povere bussen. We kregen voor de eerste maal platte band. In 'no time' werd de 4e kleine b vervangen, het is blijkbaar rout(e)ine. Moe van de rit rolden we Vientiane binnen waar we werden beloond op een mooie zonsondergang.
Bangkok, de volgende halte, de volgende B, deden we aan met de nachtbus, een visum regelen aan de grens is niks nieuws meer voor ons en alles verliep vlot. We waren al om 5u 's morgens, vroeger dan verwacht, in de beruchte, ondertussen ons thuis geworden, Kao San Road aangekomen. We brachten direct een bezoekje aan de Indische ambassade, 5 dagen duurt het voor een visum te regelen, en ook een bezoekje aan de dokter. We liepen beide met een abces rond, Eveke onder haar oksel en ik in mijn mond. De mijne bleek niet zo ernstig te zijn en ik kon wachten met de behandeling tot ik terug in Belgie ben. Eveke daarentegen onderging een kleine chirurgische ingreep onder lokale verdoving. Ik mocht hem bijwonen (en controleren ;-) ). Ze deden het heel hygienisch en steriel, op sommige vlakken zelfs beter dan in Belgie!!! Eventjes moest ik wel wegkijken toen ze aan het kotteren waren in haar okseltje (gevoelige kijkers: niet naar de foto's kijken!!!). Ze maakten het netjes in orde en Eveke moest elke dag op controle. De wonde is ondertussen redelijk proper en is stilletjes aan het dichtgroeien.
Zot zijn doet geen zeer: Onder dit motto heb ik me laten overtuigen door de verkopers, Eveke en mijzelf om dreadlocks te zetten. 3 uur lang prutsten ze in mijn haar met als resultaat vele knobbels en langer haar door extensions. Ik zie er nu uit als mijn jeugdidool (n groot woord) Zach de la Rocha!!! Freedom!!!
Maar maak je vooral geen zorgen, ze blijven maar een korte tijd hangen en tegen dat ik thuis ben zullen ze al lang terug verdwenen zijn. Het resultaat is niet wat ik verwachtte maar t is eens iets anders he, nu zit m'n haar altijd goed, haha. Reacties zijn altijd welkom!!!
Zo het zit er weer op. De Bus, brommer, braken, bochten, band,
Bangkok avonturen zijn verteld net zoals onze dagen in Zuid-Oost Azie zijn geteld.
Tot ziens in India!
